HOME   INSCHRIJVEN   SUBSCRIBE   FAQ / INFO
Naam:
Wachtwoord:
Geef zoekwoord
  
Naar film Naar boek Naar Muziek Naar Optredens, voorstellingen Naar Eten, drinken, dansen, reizen


On the Road / Op Weg (Jack Kerouac)

On the Road / Op Weg (Jack Kerouac)
Meest recente postings van totaal 1
Gebruiker Waardering Commentaar
The Dude 'Op Weg' heet de door mij gelezen vertaling van On the Road, Jack Kerouac's meest bekende werk.

Qua stijl goed, maar qua verhaal in eerste instantie erg dun. 'Is dit wat de beatniks 60 jaar geleden bezig hield? Wat een leegte', ben je geneigd te denken.

Maar dan, in deel 2, slaat het om en begint het te dagen. Je voelt die leegte, de onrust en gejaagdheid van de geportretteerden, en ook hoe de 2 hoofdrolspelers zich telkens aangetrokken voelen tot elkaar en elkaar ook weer afstoten.

Wat zien we? We zien Dean en Sal, de hoofdpersonen. Sal is een rusteloze, wat intellectuele bespiegelaar. Dean is een rusteloze impulsieveling, met een hang naar een intellectualisme dat hij toch niet kan bevatten. In feite beslaat het boek de dwang van deze mannen om telkens - met of zonder elkaar - te reizen, kris-kras door dat enorme (want 1950) land dat Amerika heet, en dan na iedere reis weer naar 'huis' (NY of San Fran) te verlangen, alwaar er vanzelf wel weer een onrust ontstaat die de heren doet besluiten weer te gaan reizen.

Dean is de impulsieve maniak. Dope, vrouwen (hij trouwt 3 keer in 3 jaar), slapeloosheid, gejaagdheid, muziek en clubs, drang naar drank en sex, hoeren, het keert telkens terug. Speelt er ergens een band? gaaaan! Auto of geld nodig? 'Lenen' we even. We zouden het nu ADHD noemen. En Sal kijkt ernaar, houdt van zijn vriend en zijn ongeremde drang tot leven.

Het verhaal wordt gelardeerd met een entourage van figuranten die allemaal hun rol in het verhaal spelen. Wat hen deelt is een combinatie van onderkant van de maatschappij, en totaal geen affiniteit met conformisme, benauwdheid en burgerlijkheid.

Het is de eerder genoemde leegte, de angst voor saaiheid, die de hoofdpersonen uiteindelijk naar Mexico drijft, waar de mensen zo heerlijk puur in hun hutjes leven. Yeah right, waar hebben we dat meer gehoord. Rousseau? jaren 70?

Saillaint detail is de stijl. On the Road is geschreven in de jaren 50, maar klinkt best actueel. Toch zou je sommige zaken nu echt niet meer zo kunnen uitdrukken zoals Kerouac doen deed.

Al met al net niet goed genoeg om naar 4 sterren af te ronden. Eén reden is de flarderige, semi-boeddhistische alinea's die je af en toe tegenkomt. Als je dan uitvoerig in wilt gaan op het Al, over ratio versus gevoel, lees dan Hermann Hesse of zo. Maar misschien was het wel opzet van Kerouac om de semi-diepgang van een in wezen oppervlakkige en onmachtige cultuur te portretteren. Bij mij werkt het niet, het is en niet mooi en niet goed. Zie 'Zen and the art of Motorcycle Maintenance': Wel goed, niet mooi. Zie The Doors: mooi, maar uit de lucht gegrepen. Is allemaal niet erg, maar in On the Road ontbrak het aan beide.

Een andere reden zou kunnen zij dat ik meer verwachtte van boek dat toch doorgaat als een meesterwerk, of in ieder geval een iconisch boek dat een waterscheiding markeerde.

Inserted on 2016-07-21 19:55:39, last modified on 2016-08-04 14:30:34