HOME   INSCHRIJVEN   SUBSCRIBE   FAQ / INFO
Naam:
Wachtwoord:
Geef zoekwoord
  
Naar film Naar boek Naar Muziek Naar Optredens, voorstellingen Naar Eten, drinken, dansen, reizen


Lowlands 2011 (Fleetfoxes, SBTRKT)

Lowlands 2011 (Fleetfoxes, SBTRKT)
Meest recente postings van totaal 1
Gebruiker Waardering Commentaar
Nomad Het programmeren van mainstream newrock-band The Offspring als afsluiter van het alternatievemuziekfestival Lowlands belichaamt het lage niveau van de editie van 2011 en wellicht de ideeënloosheid van de programmeurs. Zeker als je bedenkt dat de kaarten al begin december vorig jaar binnen twee uur waren uitverkocht. Dus met het entreegeld van zo'n 55 duizend bezoekers toen al op de bank kunnen de organisatoren niet beweren dat het hen aan middelen - geld en tijd - ontbrak om met een sterker muziekprogramma op te proppen te komen dan het geval was.

Maar ook op een zwakkere editie Lowlands valt er gelukkig nog genoeg te smullen, al moest het lekkers in 2011, bij wijze van spreken, met een vergrootglas gezocht worden.

Absolute uitblinkers waren Fleet Foxes, de band uit Seattle rond zanger/gitarist Robin Pecknold, die vrijdagavond de grote Grolschtent muisstil kreeg met hun door klaarheldere akoestische gitaarklanken ondersteunde hemelse close-harmonieën.

Ontdekkingen waren er met de Suuns in de kleine experimentele X-Ray-keet en Other Voices op het kleine Charlie-podium voor aanstormend talent. De Suuns klinken als een mix van Joy Division-achtige jarentachtig muziek en dansbare electronica uit de noughties: donker, bezwerend en dansbaar. Other Voices is een zeer geslaagde combi van Neil Young en My Morning Jacket.

In de grote Bravo kwamen, zagen en overwonnen Crystal Castles, het electronica-trio uit Toronto. De Canadezen verschenen, zonder opgaaf van redenen, fashionably late op het grote podium, met meer dan twintig minuten vertraging. Zonder boe of ba te zeggen begonnen ze te spelen en bliezen in de resterende 25 minuten het publiek weg met een overrompelende show. Zangeres Alice Glass nam daarbij drie keer een bad in de menigte om zittend op de schouders van een toeschouwer haar, door de vocoder gegooide, vocalen de zaal in te schreeuwen. Binnen het half uur liepen de muzikanten zonder iets te zeggen het podium af en lieten het overrompelde publiek in verbijstering achter.

En dan was er nog Seasick Steve, de zeventigjarige bluesmuzikant met zijn lange grijze baard en de jeugdige ogen van een ondeugende tiener. Met zijn driesnarige gitaar, de 'Three-String Trance Wonder', en zijn eensnarige Diddley Bow, die Steve bespeelt met een schroevendraaier, speelde de oude baas de enorme Grolsch-tent hé-le-maal plat. Zijn Mississippi Drum Machine, een omgekeerde kist die dient voor percussie, had hij thuisgelaten. Op Lowlands werd hij bijgestaand door een eveneens bebaarde en bevriende zestiger achter een drumstel.
De voormalige zwerver Steve deelde in de jaren zestig het podium met John Lee Hooker en Lightnin’ Hopkins maar debuteerde zelf pas in 2006 met zijn debuutalbum Dog House Music. Opa Steve leerde de jonge festivalgangers in Biddinghuizen een lesje in sfeer met zijn blues, folk, boogie, country. Wàt een stem, wàt een gitaarspel en wàt een leuke anekdotes in zijn zingerige zuidamerikaanse accent.

Verder vermeldenswaardig waren Warpaint, de vier dames uit Los Angeles, die zondag in de alternatieve Charlie-tent hun wereldtour overtuigend afsloten met een compacte versie van de puike ste waarmee ze onlangs ook Paradiso aandeden. Cloud Control uit Australië maakte een goede indruk met Talking Heads-achtige nummers. Elbow liet nog eens zien dat het zijn top heeft bereikt. In een sterk optreden bespeelde zanger en voorman Guy Garvey het publiek in de eniorme Alphatent alsof het niets was. Elbow voerden meerdere muzikale juweeltjes vlekkeloos en betoverend mooi uit. Tijdens het concert zijn opnames gemaakt voor een live-album.

Wegens grote drukte in de betreffende tenten, of als gevolg van toeslaande vermoeidheid, even kort buiten aangehoord klonken ook Aphex Twin, Amon Tobin en zelfs Beady Eye heel acceptabel. In de India-tent was Cage The Elephant was in de India goed opdreef. Het gitaarviertal uit Kentucky is een kruising tussen de Tragically Hip en de Black Crowes. Zanger Matthew Shultz en zijn band verblijdden het publiek met pakkende, warme rock & roll-nummers als Ain't No Rest for the Wicked. Net als anderhalf jaar gelden op London Calling festival in Paradiso.

De muzikale tegenvallers waren talrijker. SBTRKT loste in de X-Ray de hoge verwachtingen, die een half jaar eerder op Noorderslag waren gewekt, helaas niet in. Het tweetal rond een met een indianenmasker getooid knoppengenie/drummer, en een r&b-zanger, raakte door ' technische problemen' de weg kwijt in een mix van dubsteb, Chicago house en r&b. Helemaal een potje ervan maakte The Kills met een extreem ongeinspireerde show. dEUS kon vrijdagavond in de Alpha niet overtuigen met de uitvoering van een van tevoren door fans/bezoekers samengestelde best-of van van de nummers van al hun albums. De logge, massieve show van Trentemöller was niet te verteren. Interpol schotelde het publiek in Alpha zondagavond een moeilijk te verteren optreden voor. Dat lag niet aan de donkere, onheilspellende grondtonen van hun muziek, maar aan het ontbreken van een vonk die de show enige lichtheid had kunnen bezorgen op de zondagavond, wanneer velen toch op hun laatste benen lopen.

De Bravo-tent barste meerdere keren uit zijn voegen barsten vanwege een te grote toestroom van belangstellenden: James Blake, De Jeugd van Tegenwoordig, Amon Tobin, Elbow, Aphex Twin. Zelfs de disco-set van Sandhill zaterdagnacht was niet te doen: het danspubliek stond als sardientjes in een blik op elkaar gedrukt. De ruimte om te bewegen was miniem. Niet leuk.

Leuke afsluiter om mee naar huis te nemen: de West-Australische hardrock-metal band Karnivool. Een rare combinatie van harde gitaren, jongens/mannen met baarden, een zanger in de vorm van een jonge magere knaap (zonder baard) met een ijle hoge jongentjesstem.

Hilarisch: het debuut van de documentaire Kilmister waar Motorhead-zanger Lemmy op de voet wordt gevolgd door de documentairemaker. In een van de vele leuke scenes maakt Lemmy met een van zijn twee zoons - die waar hij wel contact mee heeft - gehakt van zoon twee die hij nooit ziet: "Een boekhouder", lacht hij smalend met zoon één.

Voetjes van de vloer was het vrijdagavond op de opzwepende, melodieuze techno van Paul Kalkbrenner in de Bravo, en een dag later in de X-Ray bij de zwoele house=technoset van Azari en Tensnake.

Waardering Lowlands 2011
Muziek: 3
Sfeer: 4

Inserted on 2011-08-22 15:36:02, last modified on 2011-08-25 11:48:02