HOME   INSCHRIJVEN   SUBSCRIBE   FAQ / INFO
Naam:
Wachtwoord:
Geef zoekwoord
  
Naar film Naar boek Naar Muziek Naar Optredens, voorstellingen Naar Eten, drinken, dansen, reizen


The Stranglers april 2012 (Tivoli, Utrecht)

The Stranglers april 2012 (Tivoli, Utrecht)
Meest recente postings van totaal 1
Gebruiker Waardering Commentaar
Nomad The Stranglers revancheerden zich eind april 2012 met hun optreden in Tivoli, Utrecht ten opzichte van de voorlaatste keer dat ik het kwartet uit Groot-Brittaniƫ zag. Dat was ergens aan het begin van de jaren negentig. Zanger Hugh Cornwell had de band al verlaten en was vervangen door de jongere zanger Paul Roberts, die het typerende stemgeluid van Cornwell op geen enkele manier kon doen vergeten. Een wanvertoning was het resultaat.

Het optreden in 2012 staak daarbij gunstig af. Van de originele bezetting stonden alleen nog de oudere jongeren bassist Jean Jacques Burnel (60) en toetsenist Dave Greenfield (62) op het podium. Gitarist Baz Warne, die sinds sinds 2000 deel uitmaakt van de band, nam de zang voor zijn rekening (Burnell zong de door hem orgineel ingezongen nummers. De met zijn gezondheid kwakkelende slagwerkspeler Jet Black, bijna 73 jaar oud, werd zoals vaker de laatste jaren weer eens vervangen door zijn uitstekend drummende technicus Ian Barnard.

De show was degelijk maar niet onvergetelijk. Wat nog eens opviel was dat het repertoire van The Stranglers niet goed genoeg is om anderhalf uur te boeien. Dat is deels te wijten aan de heren muzikanten zelf die er voor kiezen om een deel van hun beste nummers, van het compromisloze debuutalbum Rattus Norvegicus (1977) achterwege te laten.

De nummers van dat klassieke 'no future' album zoals Sometimes, Peaches, Hanging Around en de Stranglers-klassieker No More More Heroes waren meteen onontkoombaar goed. Het kenmerkende zware basgeluid van Burnell stuwde daarin als vanouds, zoals overigens in alle nummers, als een stoomtrein de muziek. Radiohits en prachtige nummers als Golden Brown, Always The Sun en Sweet Little Girl komen live toch minder over. Die zijn meer om te luisteren op je iPod. De rest van het repertoire is gewoon niet sterk genoeg. Dus waarom niet gekozen voor Ugly, Down in the Sewer en Get A Grip on Yourself? De zwakte van het repertoir na het begin van de jaren tachtig doet de keuze van zanger Hugh Cornwell om de band wegens creatieve armoede te verlaten begrijpen. Maar om deze recensie met een positieve noot af te sluiten, de magnifieke cover van het prachtige All Day And All Of The Night van The Kinks mocht er zijn.

Inserted on 2012-05-01 13:37:58, last modified on 2012-05-01 14:19:30