HOME   INSCHRIJVEN   SUBSCRIBE   FAQ / INFO
Naam:
Wachtwoord:
Geef zoekwoord
  
Naar film Naar boek Naar Muziek Naar Optredens, voorstellingen Naar Eten, drinken, dansen, reizen


The Boxer Rebellion (Paradiso)

The Boxer Rebellion (Paradiso)
Meest recente postings van totaal 1
Gebruiker Waardering Commentaar
Nomad Ondanks het bar slechte zaalgeluid (beneden, vooraan) zette The Boxer Rebellion vrijdag 13 september 2013 diezelfde zaal in Paradiso, Amsterdam op zijn kop met een meeslepend optreden. Speelde het ongeluksgetal het geluid parten? De drums stond te hard, de zang en de synthesizers soms net iets te zacht. Had de band verzuimd goed te soundchecken, of, kwalijker, was de sound engineer niet opgewassen tegen zijn taak? Aan het viertal uit Londen lag het zeker niet. De Amerikaanse zanger en slaggitarist Nathan Nicholson zong zuiver en met gevoel over mislukte relaties en verloren liefdes, de Australische gitarist Todd Howe deed wat hij ook op in de opnamestudio zo goed kan: melodie en sfeer geven aan de liedjes met behulp van zijn effectpedalen. Het grondwerk werd meer dan adequaat gelegd door bezwerende ritmes van de Engelse drummer Piers Hewitt en zijn landgenoot en bassist Adam Harrison. Die liet horen en zien hoe belangrijk hij voor de band is: met schijnbare nonchalance beroerde hij met zijn vingers de dikke snaren van zijn de basgitaar gaf hij de liedjes van The Boxer Rebellion een stuwing die die de luisteraar voortdurend bij de les houdt.

The Boxer Rebellion trapte energiek af met het krachtige Step Out Of The Car van het niet te onderschatten voorlaatste album The Cold Still. Daar gingen de vier muzikanten meteen overheen met het melancholische Semi-Automatic van hun tweede album Union, en het muzikaal onweerstaanbaar stuwende Take Me Back - met geniaal gitaarrifje en dito basloopje - van het onlangs verschenen vierde album Promises, gevolgd door The Runner van The Cold Still. Het had alles weg van een 'best of' set. Dat komt omdat The Boxer Rebellion aan sterke, goede liedjes geen gebrek heeft. This song is actually about Amsterdam, kondigde zanger Nicholson het volgende liedje aan, en nadat hij een korte stilte had laten vallen vervolgde hij grijnzend, but it's called New York.

Voor de toegift kon het enthousiaste publiek nog genieten van onder andere We have This Place Surrounded, de regelmatig op de radio gedraaide undergoundhit Diamonds, en Flashing Red Light Means Go dat een mooi sferisch refrein heeft. Na een, ondanks het inferieure zaalgeluid, meer dan overtuigende set stond het publiek enthousiast te klappen om een een toegift. Daar hoefde het niet zijn best voor te doen want Nicholson cs verschenen snel op het podium om het publiek te trakteren op een hele fijne uitvoering van Both Sides Are Even en nog twee nummers. Op dit concert was weinig aan te merken. Of het moet zijn dat de nummers Low en Lay Me Down niet gespeeld werden. Maar ja, je kunt niet alles hebben.

Inserted on 2014-09-01 17:52:56, last modified on 2014-09-01 17:52:56